|
|
 |
 |
 |
 |
ในอดีตกาล
ณ กปิลนคร แคว้นปัญจาละ พระเจ้าพรหมทัตทรงปกครองแผ่นดินโดยธรรม
คราวหนึ่งทรงปลอมเป็นช่างหูก เสด็จไปพระองค์เดียวเที่ยวตรวจดูแว่นแคว้นพบว่าประชาชนอยู่อย่างเป็นสุขโดยไม่ต้องปิดประตูเรือนเลย
ระหว่างเสด็จกลับพระนครทรงได้ธิดาของหญิงหม้ายยากจนคนหนึ่งเป็นชายา
ทรงตั้งชื่อว่าอุพพรี ภายหลังทรงสถาปนาให้เป็นอัครมเหสี ทรงเสวยสุขร่วมกับนางตลอดพระชนมชีพ
ในที่สุดแห่งอายุก็เสด็จสวรรคต
หลังการถวายพระเพลิงศพ
พระนางอุพพรีผู้มีพระหทัยเพียบพร้อมไปด้วยความโศก เสด็จไปยังป่าช้า
บูชาด้วยของหอมและดอกไม้อยู่หลายวัน ระบุถึงพระคุณของพระราชาคร่ำครวญรำพันราวกับคนเสียสติ
สมัยนั้น
ฤาษีตนหนึ่งมีฌานและอภิญญา ทอดพระเนตรเห็นพระนางอุพพรีด้วยทิพยจักษุ
หวังจะบรรเทาความโศกของพระนาง จึงเหาะไปป่าช้านั้น ถามพระนางว่า
พระราชาทรงพระนามว่า พรหมทัต ถูกเผาในป่าช้านี้ 86,000 พระองค์แล้ว
พระนางทรงกันแสงถึงพระเจ้าพรหมทัตพระองค์ไหน
พระนางอุพพรีตรัสว่า
พระราชาพระองค์ใดเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าจุฬนี ทรงเป็นใหญ่ในแคว้นปัญจาละ
ดิฉันเศร้าโศกถึงพระราชาพระองค์นั้น ผู้เป็นพระราชสวามีทรงประทานสิ่งของที่น่าปรารถนาทุกอย่าง
พระดาบสกล่าวว่า
พระราชาทุกพระองค์ทรงพระนามว่า พรหมทัต ล้วนเป็นพระราชโอรสของพระเจ้าจุฬนี
เป็นใหญ่ในแคว้นปัญจาละ พระนางเป็นพระมเหสีของพระราชาเหล่านั้นทั้งหมด
โดยลำดับกันมา เพราะเหตุไรพระนางจึงเว้นพระราชาพระองค์ก่อนๆ ทรงกันแสงถึงแต่พระราชาพระองค์หลัง
พระนางอุพพรีได้ฟังแล้วเกิดสลดพระทัย
จึงตรัสถามว่า ดิฉันเกิดเป็นแต่หญิงตลอดกาล หรือว่าเกิดเป็นชายบ้าง
ท่านพูดถึงแต่กาลที่ดิฉันเป็นหญิงในสังสารวัฏอันยาวนาว
พระดาบสตอบว่า
พระนางเกิดเป็นหญิงบ้าง เป็นชายบ้างบางคราวก็เกิดเป็นสัตว์ ที่สุดแห่งอัตภาพทั้งหลายอันเป็นอดีตย่อมไม่ปรากฏ
พระนางอุพพรีได้ฟังคำสอนว่าด้วยสังสารวัฏไม่มีที่สิ้นสุด
และความที่สัตว์ทั้งหลายต่างมีกรรมเป็นของตนเอง ก็สลดพระทัย คลายความโศกลงได้
แล้วพระนางก็ออกบวชเป็นบรรพชิต เจริญเมตตาจิต เมื่อสวรรคตก็เข้าถึงพรหมโลก
(อุพพรีเนติงวัตถุ
26/110)
เทพเจ้า
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ วัตถุมงคล คาถาอาคม พิธีอายุ การสะเดาะเคราะห์
ทรัพย์ ยศ อำนาจ อาหาร เสื้อผ้าอาภรณ์ เครื่องสำอาง ยารักษาโรค
ไสยศาสตร์ โหราศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และ ฯลฯ จะช่วยเหลือหรือป้องกันคนเราให้พ้นไปจากความแก่
ความเจ็บ ความตาย ความพลัดพรากก็หาไม่ ดังนั้น จึงไม่ควรกลบเกลื่อน
หรือหลีกหนีความจริงเหล่านี้ เพราะมีแต่ทำให้ทุกข์โศกมากยิ่งขึ้น
ควรหันมาเผชิญหน้ากับความจริงเหล่านี้ และทำใจให้ยอมรับว่า สิ่งที่จะต้องเป็นไปย่อมเป็นไปใครเล่าจะห้ามได้...
ดังนั้น
พระพุทธเจ้าจึงตรัสสอนให้ทุกคน ไม่ว่า บุรุษสตรี ชาวบ้าน หรือนักบวช
ให้พิจารณาบ่อยๆ ผู้ที่ยอมรับความจริงเหล่านี้จึงจะทุกข์โศกน้อยลงหรือไม่ทุกข์โศกเลย
เมื่อเผชิญกับเรื่องที่น่าทุกข์โศก
อันคืนวัน
พลันดับ ลงลับล่วง ท่านทั้งปวง อุตส่าห์สร้าง ทางกุศล
แก่ลงแล้ว
รำพึง ถึงตัวตน อายุคน นั้นไม่ยืน ถึงหมื่นปี
|
 |
 |
 |
 |
|
